Rannsókn sem hefst á „finndu allt um X“ endar í möppu sem enginn getur notað. Rannsókn hefst á spurningu sem er nægilega afmörkuð til að svar við henni myndi skera úr um málið — og, það sem skiptir sköpum, nægilega afmörkuð til að svarið gæti verið nei.
„Er skráður eigandi þessa skips sama fyrirtæki og er með hafnarsamninginn?“ er spurning. Hún hefur tvö möguleg svör og bæði eru gagnleg.
„Hvað er þessi einstaklingur að fela?“ er ekki spurning. Hún gerir ráð fyrir svari sínu sjálf og allt sem finnst eftir það verður lesið sem staðfesting á henni. Þetta er ekki persónugalli; svona virkar athygli allra, og þess vegna þarf uppbyggingin að sinna þessu hlutverki í staðinn.
Síðan, í þessari röð:
- Skrifaðu spurninguna niður áður en þú skoðar nokkuð.
- Skrifaðu hvað myndi teljast svar við henni, hvort sem svarið væri já eða nei.
- Skráðu allar heimildir jafnóðum, ásamt dagsetningu og því sem þar kom fram.
- Hættu þegar spurningunni hefur verið svarað, þar með talið þegar svarið er nei.
Fjórða atriðinu sleppa menn oft. Rannsókn án skilgreinds lokapunkts heldur áfram þar til einhver verður þreyttur, og það sem hún skilar er hrúga fremur en niðurstaða.