Vettvangar eyðileggjast sjaldan. Þeir þynnast út, smátt og smátt, af fólki sem hvert um sig gerði eitthvað sem var skynsamlegt.
Hvernig það gerist, samkvæmt lýsingu handbókanna:
- Of margir á vettvangi. Hver einstaklingur sem er viðstaddur bætir við sínum eigin trefjum, fingraförum og DNA og fjarlægir eitthvað af því sem þar var. Viðvera kostar; til hennar þarf að vera ástæða.
- Færsla áður en skráð er. Hlutur sem er færður áður en hann er ljósmyndaður á sínum stað hefur misst það eina sem ekki var hægt að endurheimta — hvar hann var.
- Flutningur milli vettvanga. Sömu hanskar, sömu stígvél, sama ökutæki sem flytur efni frá einum stað til annars. Leiðbeiningarnar eru afdráttarlausar: skiptið um hlífðarbúnað milli vettvanga og lítið á grunaðan og þolanda sem vettvanga sem sami einstaklingur má aldrei sinna í sömu klæðnaði.
- Pökkun sem veldur skemmdum. Blautt efni sem er innsiglað í plasti myndar myglu innan nokkurra klukkustunda; líffræðileg ummerki eyðileggjast af völdum hennar. Pappír fyrir allt sem er rakt eða lífrænt, og þurrkun áður en innsiglað er þar sem leiðbeiningarnar heimila það.
- Hið óskráða góðverk. Einhver opnar glugga, skrúfar fyrir krana, breiðir yfir lík. Allt getur þetta verið rétt; ekkert af þessu er skaðlaust nema það sé skráð niður.
Heimild. UNODC, Crime scene and physical evidence awareness for non-forensic personnel, kaflar um mengun og pökkun; NIJ NCJ 178280, kaflar um skráningu vettvangs.