Skjalfesting kemur á undan söfnun og röðin í handbókunum er alltaf sú sama: minnispunktar, síðan ljósmyndun, síðan skissur og mælingar, síðan söfnun.
Minnispunktar. Skrifaðir jafnóðum, ekki eftir á. Komutími, veður, lýsing, hverjir voru viðstaddir, hvað hver sagði, hvað þú gerðir og hvenær. Minnispunktur sem er skrifaður eftir minni í lok vaktar er annars konar skjal en það sem er skrifað á vettvangi, og munurinn sést.
Ljósmyndun. Þrjár fjarlægðir fyrir hvert atriði sem skiptir máli: allur vettvangurinn, hluturinn í umhverfi sínu, hluturinn nærmyndaður með mælikvarða við hliðina á honum. Ljósmyndaðu áður en nokkuð er fært og ljósmyndaðu aftur ef færa þarf eitthvað til að komast að öðru.
Skissa og mæling. Ljósmynd sýnir útlit; skissa festir staðsetningu. Tvær fastar mælingar að varanlegum kennileitum gefa punkt sem hægt er að ákvarða á ný eftir að vettvangurinn er horfinn.
Síðan söfnun. Hverjum hlut í sínar eigin umbúðir, innsiglaðar, undirritaðar og merktar með því hvað, hvar, hvenær og af hverjum. Ómerktur poki er ekki sönnunargagn; hann er hlutur.
Heimild. NIJ NCJ 178280, Crime Scene Investigation: A Guide for Law Enforcement, kaflar um skráningu og úrvinnslu vettvangsins.