Onderzoek op basis van open bronnen betekent het vinden, lezen en combineren van informatie die al gepubliceerd en rechtmatig beschikbaar is voor iedereen die ernaar zoekt. Een handelsregister, een sanctielijst, de eigen rol van een rechtbank, een scheepsmelding, een foto die iemand openbaar heeft geplaatst.
Dat is het hele verhaal. Drie dingen is het niet:
Het is geen toegang. Als het bereiken van de informatie een wachtwoord vereist dat je niet is gegeven, een CAPTCHA die je hebt omzeild, of een snelheidsbeperking die je hebt ontweken, dan is het geen open bron. Het is onbevoegde toegang, en in de meeste rechtsgebieden is dat een strafbaar feit, ongeacht wat je hebt gevonden.
Het is geen aankoop bij een tussenpersoon. Een dataset die te koop wordt aangeboden door iemand die niet wil zeggen waar die vandaan komt, is geen bron. Uitgelekte en door scraping verkregen persoonsgegevens circuleren commercieel en worden vaak gepresenteerd als "OSINT". De vereniging gebruikt die niet, en jij zou dat evenmin moeten doen: het vergiftigt alles wat erop volgt, omdat je een rechtbank niet kunt laten zien waar een feit vandaan kwam.
Het is geen conclusie. Een registratie vinden is een registratie vinden. Een persoon die op een lijst van gezochte personen voorkomt, is een persoon op een lijst — niets aan die registratie stelt vast dat die persoon heeft gedaan wat de lijst beweert, en niets aan een overeenkomende naam stelt vast dat het om dezelfde persoon gaat.
De grens is praktisch van belang, niet alleen ethisch. Werk dat de grens overschrijdt kan aan niemand worden getoond. Het kan niet in een rapport worden opgenomen, aan een officier van justitie worden overhandigd of aan een journalist worden voorgelegd, omdat de eerste vraag altijd is "waar kwam dit vandaan" en er geen antwoord is dat die vraag doorstaat.