Rannsóknir á opnum heimildum fela í sér að finna, lesa og sameina upplýsingar sem hafa þegar verið birtar og eru löglega aðgengilegar hverjum sem leitar. Fyrirtækjaskrá, refsiaðgerðalisti, málaskrá dómstóls, tilkynning um flutning eða ljósmynd sem einhver birti opinberlega.
Það er allt og sumt. Þrennt sem þær eru ekki:
Þær eru ekki aðgangur. Ef aðgangur að upplýsingunum krefst lykilorðs sem þú fékkst ekki, CAPTCHA-prófs sem þú komst fram hjá eða hraðatakmörkunar sem þú sniðgekkst, eru þær ekki opnar heimildir. Um er að ræða óheimilan aðgang og í flestum lögsagnarumdæmum er það refsivert brot, óháð því hvað þú fannst.
Þær eru ekki kaup af miðlara. Gagnasafn sem einhver býður til sölu en vill ekki segja hvaðan það kom er ekki heimild. Gögn um einstaklinga sem lekið hefur verið eða verið safnað með sjálfvirkum hætti ganga kaupum og sölum og eru oft kynnt sem "OSINT". Samtökin nota þau ekki, og þú ættir ekki heldur að gera það: þau eitra fyrir öllu sem á eftir kemur, því þú getur ekki sýnt dómstól hvaðan staðreynd kom.
Þær eru ekki niðurstaða. Að finna skrá er að finna skrá. Einstaklingur sem birtist á lista yfir eftirlýsta er einstaklingur á lista — ekkert við þá skrá sannar að viðkomandi hafi gert það sem listinn segir, og ekkert við nafn sem passar sannar að um sama einstakling sé að ræða.
Línan skiptir máli í framkvæmd, ekki aðeins siðferðilega. Verk sem fara yfir hana er ekki hægt að sýna neinum. Það er ekki hægt að setja þau í skýrslu, afhenda saksóknara eða vísa til þeirra við blaðamann, því fyrsta spurningin er alltaf "hvaðan kom þetta" og ekkert svar er til sem stenst þá spurningu.