Mensen die anderen bijstaan op hun slechtste dagen, ondervinden daar de gevolgen van, en de beroepsgroepen die dit het vaakst doen, zijn het minst bereid dat toe te geven.
Wat normaal is in de dagen erna. Een verstoorde slaap, de gebeurtenis steeds opnieuw beleven, irritatie die buiten verhouding is, een weg of geur vermijden, je verdoofd voelen, of niets voelen en daar last van hebben. Het meeste zakt weg.
Wat niet normaal is en hulp nodig heeft. Dat het na enkele weken eerder slechter dan beter gaat; nachtmerries en opdringende beelden die niet vervagen; meer drinken; werk of mensen vermijden; woede die de mensen om je heen bang maakt; gedachten om jezelf iets aan te doen.
Een eenmalige verplichte nabespreking is niet het antwoord. Van iedereen die erbij betrokken was verlangen dat die kort daarna eenmaal gaat zitten en de gebeurtenis gedetailleerd navertelt, heeft niet aantoonbaar latere problemen voorkomen en kan het met sommige mensen slechter doen gaan. Wat helpt, is praktische steun, rust, kunnen praten met mensen die het werk begrijpen wanneer en als je dat wilt, en toegang tot passende zorg voor de minderheid die dat nodig heeft.
Wat daadwerkelijk helpt.
- Slaap, eten en van het rooster gehaald worden, in plaats van te horen krijgen dat je je goed moet houden.
- Op je eigen voorwaarden praten, met collega's of met iemand buiten het werk.
- Weten wat er daarna is gebeurd — de uitkomst — wanneer dat kan worden gedeeld.
- Grenzen: aan diensten, aan blootstelling aan schokkend beeldmateriaal, aan hoeveel van dit soort situaties je achter elkaar meemaakt.
- Iemand rechtstreeks vragen of het goed met die persoon gaat als je je zorgen over die persoon maakt, met de woorden uit de vorige les.
Voor iedereen die als onderdeel van een onderzoek schokkend beeldmateriaal bekijkt: werk in korte sessies, schakel automatisch afspelen uit, zet standaard het geluid uit, bekijk stilstaande beelden in plaats van video wanneer dat volstaat, en stop wanneer je merkt dat je niet meer reageert.
Bron. World Health Organization, War Trauma Foundation and World Vision International, Psychological first aid: Guide for field workers, https://www.who.int/publications/i/item/9789241548205 ; WHO mhGAP, https://www.who.int/teams/mental-health-and-substance-use/treatment-care/mental-health-gap-action-programme
Wat dit niet is. Lezen, geen training en geen geestelijke gezondheidszorg. Als een van de punten uit de tweede lijst op jou van toepassing is, is het verstandig om iemand te raadplegen die gekwalificeerd is.