Osoby, które towarzyszą innym w najgorszych dniach ich życia, kumulują skutki tych doświadczeń, a zawody, w których robi się to najczęściej, są najmniej skłonne, by o tym mówić.
Co jest normalne w kolejnych dniach. Przerywany sen, odtwarzanie tego w myślach, rozdrażnienie niewspółmierne do sytuacji, unikanie drogi lub zapachu, poczucie odrętwienia albo nicnierobienie sobie z tego i niepokój z tego powodu. Większość tych objawów ustępuje.
Co nie jest normalne i wymaga pomocy. Pogarszanie się stanu zamiast poprawy po kilku tygodniach; koszmary i natrętne obrazy, które nie zanikają; większe spożycie alkoholu; unikanie pracy lub ludzi; złość, która przeraża osoby wokół; myśli o zrobieniu sobie krzywdy.
Jedna obowiązkowa sesja omówienia zdarzenia nie jest rozwiązaniem. Wymaganie od wszystkich zaangażowanych, by raz, krótko po zdarzeniu, usiedli i szczegółowo je zrelacjonowali, nie zostało uznane za sposób zapobiegania późniejszym problemom, a może pogorszyć stan niektórych osób. Pomocne jest wsparcie praktyczne, odpoczynek, możliwość rozmowy z osobami, które rozumieją tę pracę, kiedy i jeśli ma się na to ochotę, oraz dostęp do odpowiedniej opieki dla mniejszości osób, które jej potrzebują.
Co rzeczywiście pomaga.
- Sen, jedzenie i odsunięcie od grafiku służb zamiast mówienia, że trzeba czuć się dobrze.
- Rozmowa na własnych warunkach, z kolegami lub z kimś spoza pracy.
- Wiedza o tym, co wydarzyło się później — o wyniku — jeśli można się nią podzielić.
- Ograniczenia: dotyczące zmian, kontaktu z drastycznymi materiałami oraz liczby takich sytuacji z rzędu.
- Bezpośrednie zapytanie kogoś, jeśli martwisz się o tę osobę, zgodnie ze słowami poprzedniej lekcji.
Dla każdej osoby przeglądającej drastyczne materiały w ramach dochodzenia: pracuj w krótkich sesjach, wyłącz autoodtwarzanie, domyślnie wycisz dźwięk, oglądaj zdjęcia zamiast nagrania wideo, gdy to wystarczy, i przerwij, gdy zauważysz u siebie brak reakcji.
Źródło. World Health Organization, War Trauma Foundation and World Vision International, Psychological first aid: Guide for field workers, https://www.who.int/publications/i/item/9789241548205 ; WHO mhGAP, https://www.who.int/teams/mental-health-and-substance-use/treatment-care/mental-health-gap-action-programme
Czym ten materiał nie jest. Materiałem szkoleniowym ani opieką nad zdrowiem psychicznym, lecz lekturą. Jeśli dotyczy Cię którykolwiek punkt z drugiej listy, właściwym działaniem jest skontaktowanie się z wykwalifikowaną osobą.