Vertel het hun in passende mate. Kinderen aan wie niets wordt verteld, verzinnen iets ergers, en ze merken dat de volwassenen bang zijn. Wat een kind geruststelt, is niet de afwezigheid van een probleem: het is weten dat de volwassenen een plan hebben en dat het kind daarin een plaats heeft.
Wat u moet zeggen. Dat er soms een noodgeval is; dat we een plan hebben; dat het plan is: hier spreken we af, deze persoon haalt je op, dit is het nummer. Feiten, kort en in hun taal, en daarna het gewone leven.
Laat hen vragen stellen en geef eerlijk antwoord. "Ik weet het niet" is een prima antwoord. "Ik weet het niet, en dit is degene aan wie we het zouden vragen" is beter.
Een kaartje in de tas met hun naam, de naam van een ouder en het contactnummer, zodat een volwassene die hen vindt, kan handelen.
In de tas zelf: één vertrouwd ding. Een speelgoed, een boek, een deken. Het is geen sentimentaliteit — een vertrouwd voorwerp brengt een bang kind aantoonbaar tot rust, en een rustig kind is veiliger.
Vertel de school wie hen mag ophalen. Doe dat voordat u het nodig hebt; een school geeft een kind niet mee aan iemand die niet correct op de lijst staat.