Segið þeim hæfilega mikið. Börn sem fá ekkert að vita finna upp á einhverju verra og taka eftir því að fullorðna fólkið er hrætt. Það sem veitir barni öryggi er ekki að vandamál sé ekki til staðar: það er að vita að fullorðna fólkið hafi áætlun og að það sé hluti af henni.
Hvað á að segja. Að stundum komi upp neyðarástand; að við höfum áætlun; að í áætluninni felist hér er staðurinn þar sem við hittumst, hér er sá sem sækir þig, hér er númerið. Staðreyndir, stuttlega, á þeirra máli, og síðan hversdagslegt líf.
Leyfið þeim að spyrja og svarið heiðarlega. „Ég veit það ekki“ er gott svar. „Ég veit það ekki, og hér er sá sem við myndum spyrja“ er enn betra.
Kort í töskunni með nafni þeirra, nafni foreldris og símanúmeri, svo fullorðinn einstaklingur sem finnur þau geti brugðist við.
Í töskunni sjálfri: einn kunnuglegur hlutur. Leikfang, bók, teppi. Þetta er ekki tilfinningasemi — kunnuglegur hlutur róar hrætt barn mælanlega og rólegt barn er öruggara.
Segið skólanum hver má sækja þau. Gerið það áður en á þarf að halda; skóli afhendir barni ekki einhverjum sem er ekki rétt skráður á listann.