Każdy opublikowany protokół dotyczący dokumentowania tych przestępstw zaczyna się od tej samej zasady i nie jest to formalność.
Osoba, która składa ci relację, może zostać za to zabita. Nazwiska, twarze, lokalizacje, numery rejestracyjne pojazdów, sam fakt, że ktoś w ogóle z tobą rozmawiał. Zapis, który pozwala zidentyfikować świadka na terytorium okupowanym lub spornym, może zostać wykorzystany przeciwko niemu przez tego, kto go znajdzie.
Zapytaj, zanim zaczniesz rejestrować osobę. Wyjaśnij, kim jesteś, do czego materiał może zostać wykorzystany, kto może ostatecznie go zobaczyć, oraz że nie możesz obiecać, iż nigdy nie zostanie on obejrzany. Zgoda udzielona bez tych informacji nie jest zgodą.
Nie przeprowadzaj ponownego wywiadu z osobą po traumie, żeby uzyskać lepszą wersję. Powtarzane relacje dotyczące tej samej traumy szkodzą osobie i dowodom: niespójności powstałe w wyniku ponownego opowiadania są później wykorzystywane do podważenia jej wiarygodności.
Nie obiecuj tego, czego nie możesz zapewnić. Ani postępowania karnego, ani odszkodowania, ani ochrony, ani tego, że ktokolwiek kiedykolwiek zostanie pociągnięty do odpowiedzialności.
Nie zbieraj tego, czego nie możesz zabezpieczyć. Materiał znajdujący się na niezaszyfrowanym telefonie w punkcie kontrolnym jest materiałem w cudzych rękach. Jeśli nie możesz go zabezpieczyć, zastanów się, czy w ogóle powinieneś go przechowywać.
Źródła. UN Office of the High Commissioner for Human Rights, Berkeley Protocol on Digital Open Source Investigations, https://www.ohchr.org/ ; OHCHR, Minnesota Protocol on the Investigation of Potentially Unlawful Death, https://www.ohchr.org/sites/default/files/Documents/Publications/MinnesotaProtocol.pdf ; wytyczne Eurojust and the Genocide Network.