Zodra je buiten direct gevaar bent, is het nuttigste wat je in de volgende minuut kunt doen iemand informeren.
Eén bericht aan één persoon buiten het getroffen gebied. Die persoon wordt het aanspreekpunt voor alle anderen. Zo voorkom je dat zes familieleden je na elkaar bellen terwijl je probeert je te verplaatsen, en dat zes familieleden de hulpdiensten bellen om te melden dat je vermist bent terwijl dat niet zo is.
Schrijf, bel niet. Bij een echt incident raakt het mobiele netwerk binnen enkele minuten overbelast. Een sms-bericht is enkele tientallen bytes groot en wordt in de wachtrij geplaatst en afgeleverd wanneer een telefoongesprek eenvoudigweg niet lukt. Telefoongesprekken leggen ook capaciteit vast die de hulpdiensten nodig hebben.
Zeg vier dingen, en niets anders.
- Ik ben veilig.
- Waar ik ongeveer ben.
- Waar ik naartoe ga, als dat ergens heen is.
- Wanneer ik weer contact zal opnemen.
Het vierde is wat mensen vergeten, en het is wat paniek aan de andere kant voorkomt. "Ik stuur om zes uur weer een bericht" maakt van stilte geen bewijs van een ramp, maar een verwachte onderbreking.
Doe dit voordat je batterij een probleem vormt. Het kost nu bijna niets en kan over twee uur onmogelijk zijn.