Gdy znajdziesz się poza bezpośrednim zagrożeniem, najbardziej pomocną rzeczą, jaką możesz zrobić w ciągu najbliższej minuty, jest powiadomienie kogoś.
Jedna wiadomość do jednej osoby spoza obszaru dotkniętego zdarzeniem. Ta osoba staje się punktem kontaktowym, do którego wszyscy inni będą się zwracać. Dzięki temu sześcioro krewnych nie będzie po kolei do ciebie dzwonić, gdy próbujesz się przemieszczać, ani sześcioro krewnych nie będzie dzwonić do służb ratunkowych, aby zgłosić twoje zaginięcie, choć wcale cię nie brakuje.
Napisz, nie dzwoń. Podczas rzeczywistego zdarzenia sieć komórkowa zostaje przeciążona w ciągu kilku minut. Wiadomość tekstowa ma kilkadziesiąt bajtów i zostanie umieszczona w kolejce oraz dostarczona, gdy połączenie głosowe po prostu się nie powiedzie. Połączenia głosowe zajmują również przepustowość potrzebną służbom ratunkowym.
Powiedz cztery rzeczy i nic więcej.
- Jestem bezpieczny.
- Gdzie mniej więcej jestem.
- Dokąd zmierzam, jeśli w ogóle dokądś.
- Kiedy skontaktuję się ponownie.
O czwartej rzeczy ludzie zapominają najczęściej, a to właśnie ona zapobiega panice po drugiej stronie. „Napiszę ponownie o szóstej” zmienia ciszę z dowodu katastrofy w oczekiwaną przerwę.
Zrób to, zanim bateria stanie się problemem. Teraz prawie nic cię to nie kosztuje, a za dwie godziny może być niemożliwe.