Viðbrögð eftir ógnvekjandi atburð eru eðlileg. Erfiðleikar við svefn, að endurupplifa atburðinn, pirringur, örmögnun, að hrökkva við venjulegum hljóðum, að vilja ekki tala um það, að vilja ekki tala um neitt annað. Þetta er það sem taugakerfið gerir eftir ógn, ekki merki um að eitthvað sé að manneskjunni.
Það sem hjálpar og er ekki flókið. Svefn, matur og vatn á venjulegum tímum. Rútína, jafnvel lítil. Samvera. Eitthvað til að gera sem skilar sjáanlegum árangri. Minni fréttaneysla, á föstum tímum frekar en stöðugt.
Börn sýna þetta á annan hátt — þau verða meira háð öðrum, fara aftur í færni sem þau voru þegar búin að ná, fá magaverki, leika atburðinn upp. Rútína og heiðarleg, stutt svör gera meira gagn en fullvissa ein og sér.
Hvenær leita skal hjálpar. Ef þetta fer ekki að lagast eftir nokkrar vikur, eða kemur í veg fyrir að viðkomandi geti unnið, sofið eða annast sig, er kominn tími til að tala við lækni. Segið frá því sem gerðist; það skiptir máli.
Og endurnýjið birgðirnar. Fyllið aftur á vatnið, skiptið út því sem var notað úr töskunni, hlaðið hleðslubankann, athugið vasaljósið. Tímabilið rétt eftir atvik er eini tíminn þegar allir eru sammála um að þetta sé þess virði — og seinni atburðurinn, þegar annar slíkur verður, kemur yfirleitt áður en verslanirnar hafa náð að fylla aftur á birgðirnar.