Tilkynnið það fyrst til yfirvalda, og gerið það snemma. Í neyðartilvikum þarf ekki að bíða eftir að tilkynna að manneskju sé saknað, og opinberu boðleiðirnar eru tengdar sjúkrahúsum, neyðarskýlum og skráningarlistum.
Skráið niður það sem þið vitið á meðan þið munið það. Fullt nafn, fæðingardag, hverju viðkomandi var klæddur, hvar og hvenær síðast sást til hans eða hennar, hvers kyns heilsufarsvandamál eða lyf og nýlega ljósmynd. Við álag geta þessar upplýsingar orðið óskýrar á örfáum klukkustundum.
Athugið opinberu listana, ekki aðeins samfélagsmiðla. Sjúkrahús, móttökumiðstöðvar og neyðarskýli skrá komur, og landsyfirvöld og viðurkennd mannúðarsamtök sinna fjölskylduleit.
Farið varlega með opinberar eftirlysingar. Stundum er rétt að birta þær og þær geta haft raunverulegan kostnað í för með sér: Opinber færsla ljóstrar upp að einhver sé einn eða berskjaldaður, laðar að fólk sem notfærir sér það og ekki er hægt að taka hana til baka þegar hún hefur breiðst út. Hugleiðið hverju hún afhjúpar og kjósið opinberar boðleiðir þar sem þær eru fyrir hendi.
Hafið allar upplýsingar á einum stað. Skrá yfir hverja þið höfðuð samband við, hvenær og hvað viðkomandi sagði. Í leit sem stendur lengur en einn dag kemur sú skrá í veg fyrir að sömu sporin séu gengin fimm sinnum.