Οι αντιδράσεις μετά από ένα τρομακτικό γεγονός είναι φυσιολογικές. Δυσκολία στον ύπνο, να το ξαναζείτε στο μυαλό σας, ευερεθιστότητα, εξάντληση, να τρομάζετε από συνηθισμένους θορύβους, να μη θέλετε να μιλήσετε γι’ αυτό, να θέλετε να μιλάτε για τίποτε άλλο. Αυτά είναι όσα κάνει το νευρικό σύστημα μετά από μια απειλή, όχι ένδειξη ότι κάτι δεν πάει καλά με το άτομο.
Τι βοηθά και δεν είναι περίπλοκο. Ύπνος, φαγητό και νερό σε συνηθισμένες ώρες. Ρουτίνα, ακόμη και μια μικρή. Παρέα. Κάτι να κάνετε που έχει ορατό αποτέλεσμα. Λιγότερες ειδήσεις, σε καθορισμένες ώρες αντί συνεχώς.
Τα παιδιά το εκδηλώνουν διαφορετικά — προσκόλληση, παλινδρόμηση σε πράγματα που ήδη μπορούσαν να κάνουν, στομαχόπονους, αναπαράσταση του γεγονότος μέσα από το παιχνίδι. Η ρουτίνα και οι ειλικρινείς, σύντομες απαντήσεις κάνουν περισσότερα από τον καθησυχασμό.
Πότε να ζητήσετε βοήθεια. Αν δεν υποχωρεί μετά από αρκετές εβδομάδες ή εμποδίζει κάποιον να εργάζεται, να κοιμάται ή να φροντίζει τον εαυτό του, τότε είναι η στιγμή να μιλήσει με γιατρό. Πείτε τι συνέβη· είναι σχετικό.
Και αναπληρώστε τα εφόδια. Γεμίστε ξανά το νερό, αντικαταστήστε ό,τι χρησιμοποιήθηκε από την τσάντα, επαναφορτίστε το power bank, ελέγξτε τον φακό. Η περίοδος αμέσως μετά από ένα περιστατικό είναι η μία φορά που όλοι συμφωνούν ότι αξίζει να το κάνουν — και το δεύτερο γεγονός, όταν υπάρχει, τείνει να συμβαίνει πριν τα καταστήματα ανανεώσουν τα αποθέματά τους.