Πείτε τους, ανάλογα με την ηλικία τους. Τα παιδιά στα οποία δεν λένε τίποτα επινοούν κάτι χειρότερο και αντιλαμβάνονται ότι οι ενήλικες είναι φοβισμένοι. Αυτό που καθησυχάζει ένα παιδί δεν είναι η απουσία ενός προβλήματος: είναι να γνωρίζει ότι οι ενήλικες έχουν ένα σχέδιο και ότι το ίδιο περιλαμβάνεται σε αυτό.
Τι να πείτε. Ότι μερικές φορές υπάρχει μια έκτακτη ανάγκη· ότι έχουμε ένα σχέδιο· ότι το σχέδιο είναι εδώ συναντιόμαστε, αυτός είναι που θα έρθει να σε πάρει, εδώ είναι ο αριθμός. Γεγονότα, σύντομα, στη γλώσσα τους, και μετά η καθημερινή ζωή.
Αφήστε τα να ρωτήσουν και απαντήστε ειλικρινά. Το «Δεν ξέρω» είναι μια καλή απάντηση. Το «Δεν ξέρω, και αυτός είναι που θα ρωτούσαμε» είναι καλύτερο.
Μια κάρτα στην τσάντα με το όνομά τους, το όνομα ενός γονέα και τον αριθμό επικοινωνίας, ώστε ένας ενήλικας που θα τα βρει να μπορεί να ενεργήσει.
Μέσα στην ίδια την τσάντα: ένα οικείο αντικείμενο. Ένα παιχνίδι, ένα βιβλίο, μια κουβέρτα. Δεν είναι συναισθηματισμός — ένα οικείο αντικείμενο ηρεμεί μετρήσιμα ένα φοβισμένο παιδί και ένα ήρεμο παιδί είναι ασφαλέστερο.
Ενημερώστε το σχολείο ποιος μπορεί να τα παραλάβει. Κάντε το πριν το χρειαστείτε· ένα σχολείο δεν θα παραδώσει ένα παιδί σε κάποιον που δεν είναι καταχωρισμένος σωστά στη λίστα.