Meld het eerst, en zo vroeg mogelijk, bij de autoriteiten, en vroeg. Er is in een noodgeval geen wachttijd voor een vermiste persoon, en de officiële kanalen zijn verbonden met ziekenhuizen, opvangcentra en registratielijsten.
Schrijf op wat u weet zolang u het zich herinnert. Volledige naam, geboortedatum, wat die persoon droeg, waar en wanneer die persoon voor het laatst is gezien, eventuele medische aandoeningen of medicijnen, en een recente foto. Onder stress vervagen deze gegevens binnen enkele uren.
Controleer de officiële lijsten, niet alleen sociale media. Ziekenhuizen, opvangcentra en opvanglocaties registreren wie er aankomt, en nationale autoriteiten en erkende humanitaire organisaties houden zich bezig met familieopsporing.
Wees voorzichtig met openbare oproepen. Soms zijn ze de juiste keuze en brengen ze reële kosten met zich mee: een openbaar bericht maakt bekend dat iemand alleen of kwetsbaar is, trekt mensen aan die daar misbruik van maken, en kan niet meer worden ingetrokken zodra het zich heeft verspreid. Overweeg wat het openbaar maakt, en geef de voorkeur aan officiële kanalen waar die bestaan.
Houd de informatie op één plek. Aantekeningen van wie u hebt benaderd, wanneer, en wat die persoon zei. Bij een zoektocht die langer dan een dag duurt, voorkomt die registratie dat hetzelfde terrein vijf keer wordt afgezocht.