Zgłoś to najpierw władzom — i zrób to jak najwcześniej. W nagłym przypadku nie obowiązuje okres oczekiwania na zgłoszenie zaginięcia osoby, a oficjalne kanały są powiązane ze szpitalami, schroniskami i listami osób zarejestrowanych.
Zapisz to, co wiesz, dopóki to pamiętasz. Imię i nazwisko, data urodzenia, co dana osoba miała na sobie, gdzie i kiedy była widziana po raz ostatni, wszelkie schorzenia lub przyjmowane leki, a także aktualne zdjęcie. Pod wpływem stresu te szczegóły zacierają się w ciągu kilku godzin.
Sprawdzaj oficjalne listy, a nie tylko media społecznościowe. Szpitale, ośrodki recepcyjne i schroniska rejestrują przybywające osoby, a władze krajowe i uznane organizacje humanitarne prowadzą poszukiwania członków rodzin.
Zachowaj ostrożność w przypadku publicznych apeli. Czasami są one właściwym rozwiązaniem i wiążą się z rzeczywistymi kosztami: publiczny post ujawnia, że ktoś jest sam lub bezbronny, przyciąga osoby, które to wykorzystują, i nie można go wycofać, gdy już się rozpowszechni. Zastanów się, co ujawniasz, i jeśli to możliwe, korzystaj z oficjalnych kanałów.
Wszystkie informacje przechowuj w jednym miejscu. Zapisuj, z kim się kontaktowałeś, kiedy i co ta osoba powiedziała. W poszukiwaniach trwających dłużej niż jeden dzień taki zapis zapobiega pięciokrotnemu przeszukiwaniu tego samego terenu.