Bij elke noodsituatie van de afgelopen tien jaar verspreidde valse informatie zich sneller dan de noodsituatie zelf. Een deel ervan is verzonnen. Het meeste is een echt bericht over een andere plaats, of een echt bericht van drie jaar geleden.
Waar officiële informatie werkelijk vandaan komt. Elk land op deze website heeft een eigen crisisinformatiekanaal — een overheidswebsite, een omroep, een mobiel waarschuwingssysteem, of alle drie. Zoek dat van u nu op, zolang er niets aan de hand is, en weet hoe het eruitziet. Iemand die nooit een echt alarmbericht heeft gezien, kan geen vals bericht herkennen.
Drie controles die elk tien seconden kosten.
- Wie heeft het als eerste gezegd? Niet wie het naar u heeft gestuurd. Als het spoor eindigt bij een schermafbeelding, hebt u een schermafbeelding, geen bron.
- Wanneer? Op een foto van een brandend gebouw staat geen datum. Dezelfde afbeelding wordt bij elke crisis opnieuw gebruikt.
- Waar? Zoek iets in de afbeelding dat de plaats vastlegt: een bord, een kentekenplaat, een taal op de gevel van een winkel.
De regel over doorsturen. Als u het niet hebt gecontroleerd, stuur het dan niet door. Bij een echte noodsituatie zijn de berichten die u verstuurt de berichten waarop de mensen van wie u houdt zullen handelen, en een gerucht komt aan met uw naam erop.
Als u het niet zeker weet, zeg dan wat u daadwerkelijk weet: "Ik heb een bericht gezien waarin X staat, maar ik heb het niet kunnen bevestigen." Dat is nuttig om te versturen. Een doorgestuurd gerucht is dat niet.