Venjulegt fólk er oft með eina skráninguna á því sem gerðist á tilteknum stað. Sú skráning hefur gildi — og ekkert gildi ef öflun hennar veldur því að einhver slasast.
Öryggi fyrst, og það er ekki formsatriði. Ekki fara inn á hættulegt svæði, nálgast neitt grunsamlegt eða dveljast á óvörðum stað til að taka ljósmynd. Engin skráning er þess virði að einhver slasist, og það á einnig við um þig.
Ef óhætt er að skrá, eru þau atriði sem gera skráninguna síðar gagnlega einföld.
- Geymdu upprunalegu skrána. Ekki afrit sem sent er í gegnum skilaboðaforrit, sem fjarlægir upplýsingarnar sem eru geymdar í henni. Flyttu frumskrár af símanum án breytinga.
- Skráðu dagsetningu, tíma og stað hvert fyrir sig skriflega, því þú munt ekki muna það og skráin kann að greina það ekki.
- Ljósmundaðu vettvanginn í heild auk smáatriðanna, svo hægt sé að bera kennsl á staðinn.
- Ekki sviðsetja neitt og ekki breyta. Breytt skráning er verri en engin skráning: hún rýrir trúverðugleika alls sem henni fylgir.
Hugsaðu þig um áður en þú birtir. Upplýsingar í rauntíma um hvar fólk leitar skjóls, hvar varnir eru staðsettar eða hverjir eru á staðnum geta stofnað þessu fólki í hættu. Þegar þú ert í vafa skaltu afhenda yfirvöldum eða viðurkenndum mannúðarsamtökum þær frekar en að birta þær.
Verndaðu fólkið sem kemur fyrir á þeim. Andlit, heimilisföng og númeraplötur ökutækja geta borið kennsl á einhvern fyrir fólk sem þú ætlaðir ekki að upplýsa um hann.
Þetta er inngangur. Bókasafn félagsmanna samtakanna fjallar ítarlega um skráningu, sannprófun og meðferð sönnunargagna.