Ef ástandið varir lengur en nokkrar klukkustundir ráða þrír hlutir því hversu viðráðanlegt það er, og þeir eru ekki þeir þrír sem fólk býst við.
Vatn fyrst. Maður getur verið lengi án matar en ekki lengi án vatns. Fyllið ílát, baðkerið og hverja einustu flösku á heimilinu um leið og þið teljið að truflun geti orðið á vatnsveitu — meðan enn er þrýstingur í pípunni. Vatnið í kerfinu er ekki ykkar fyrr en það er komið í ílát.
Ljós í öðru sæti. Ekki vegna þæginda: til að detta ekki niður stiga, stíga ekki á brotið gler og geta séð hvað þið eruð að gera klukkan þrjú að nóttu. Vasaljós og vararafhlöður koma að meira gagni en sími, sem þið þurfið í annað.
Hiti í þriðja sæti. Hiti tapast í gegnum veggi og glugga, ekki loftið. Eitt herbergi, með hurðina lokaða og alla í því, er hlýrra en heil íbúð með sama tilkostnaði. Teppi og lög af fatnaði virka; hitari sem brennir eldsneyti í lokuðu rými drepur fólk á hverjum vetri.
Brennið aldrei eldsneyti innandyra án loftræstingar. Kol, bensínknúnir rafalar, útilegusuðutæki og gasofnar án útblásturs mynda kolmónoxíð, sem er lyktarlaust og gefur enga viðvörun. Þetta er langalgengasta leiðin til að rafmagnsrof sem hægt er að lifa af verði banvænt.