Nie ma zasady dwudziestu czterech godzin. To fikcja, która kosztowała ludzi życie, a żadne opublikowane wytyczne nigdzie nie wymagają od nikogo czekania przed zgłoszeniem zaginięcia ani przed podjęciem działania. Osobę zaginioną traktuje się jako narażoną na ryzyko, dopóki ocena nie wykaże czegoś innego, a nie odwrotnie.
Co jest rejestrowane w pierwszej kolejności, ponieważ najszybciej ulega zatarciu.
- Ostatnie potwierdzone widzenie — kto widział tę osobę, gdzie dokładnie, o której godzinie i skąd wiadomo, która była godzina. „Dziś rano” nie jest godziną; „kiedy przejeżdżał autobus szkolny” — jest.
- W co była ubrana, według słów osoby, która ją widziała, oraz aktualne zdjęcie — zrobione w tym miesiącu, a nie to, które podoba się rodzinie.
- Telefon. Numer, czy dzwoni, czy jest wyłączony, kiedy ostatnio nawiązał połączenie, z jakich kont komunikatorów korzysta ta osoba. Poproś rodzinę, aby nie dzwoniła na rozładowany telefon.
- Informacje medyczne. Leki, które muszą być przyjmowane, schorzenia wpływające na zdolność oceny sytuacji, demencja, cukrzyca, padaczka, kryzys zdrowia psychicznego, niedawne wypisanie ze szpitala.
- Stan psychiczny i okoliczności. Kłótnia, dług, diagnoza, żałoba, termin rozprawy, decyzja imigracyjna. Czy osoba zabrała ze sobą coś, a także czy zostawiła coś, czego nigdy nie zostawia.
- Kto ostatni rozmawiał z tą osobą i z kim jeszcze nie rozmawiano.
Traktuj miejsce zamieszkania jako miejsce zdarzenia, jeśli istnieje jakakolwiek możliwość popełnienia przestępstwa. Najczęstszym nieodwracalnym błędem są prowadzone w dobrej wierze poszukiwania, podczas których wszystko zostaje przemieszczone, zanim ktokolwiek ustali, czy doszło do przestępstwa.
Czynniki ryzyka, które zmieniają sposób reakcji. Dziecko. Osoba starsza z zaburzeniami funkcji poznawczych. Osoba, która powiedziała, że zamierza zrobić sobie krzywdę. Osoba, która wyszła w ubraniu, które miała na sobie, bez płaszcza zimą, bez pieniędzy, bez leków. Osoba narażona na wykorzystanie. Zaginięcie całkowicie nietypowe dla tej osoby.
Ponad granicami. INTERPOL publikuje Yellow Notices dotyczące osób zaginionych na wniosek krajowego biura państwa członkowskiego; jest to kanał między służbami policyjnymi, a nie coś, z czego bezpośrednio korzysta stowarzyszenie lub rodzina: https://www.interpol.int/How-we-work/Notices/About-Notices . Jeżeli ludzie zostają rozdzieleni w wyniku konfliktu zbrojnego, katastrofy lub migracji, ICRC oraz krajowe stowarzyszenia Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca prowadzą Restoring Family Links: https://www.icrc.org/en/what-we-do/restoring-family-links
Nie publikuj zdjęcia i danych osoby w mediach społecznościowych, zanim służba prowadząca sprawę o to nie poprosi. Publiczny apel jest decyzją, która niesie konsekwencje — w przypadku osoby uciekającej przed przemocą może być właśnie tym, co pozwoli ją odnaleźć osobie, przed którą uciekła.
Źródło. INTERPOL, About Notices, https://www.interpol.int/How-we-work/Notices/About-Notices ; International Committee of the Red Cross, Restoring Family Links, https://www.icrc.org/en/what-we-do/restoring-family-links ; UNODC, https://www.unodc.org/
Czym to nie jest. Procedurą. Każda służba policyjna ma własną ocenę ryzyka i własne progi, a jeżeli różnią się one od tej strony, to one obowiązują.