Þegar bráðasta hættan er liðin hjá hættir ástandið að vera neyðarástand og verður að vandamáli sem þarf að bregðast við. Venjurnar breytast.
Settu upp ákveðinn takt í stað þess að fylgjast stöðugt með. Kannaðu opinberar heimildir með föstu millibili — á klukkutíma fresti í fyrstu, síðan á nokkurra klukkustunda fresti þegar ástandið róast. Stöðugt eftirlit þreytir þig, tæmir rafhlöðuna og flýtir ekki fyrir því að upplýsingar berist.
Sparaðu rafhlöðuna frá upphafi, ekki fyrst þegar hún er að tæmast. Flugstilling á milli athugana, dempaður skjár, eitt tæki í gangi og slökkt á hinum.
Hafðu útvarp sem þarf ekki internetið. Farsímakerfi og nettengingar heimila bregðast nær alltaf bæði saman í stórum atburðum. Útvarpsútsendingar halda áfram að virka og nokkrar almannavarnastofnanir mæla sérstaklega með rafhlöðuknúnum eða sveifluknúnum útvarpsmóttakara af þessum sökum.
Skipuleggðu þig í tólf klukkustunda lotum. Hvar verðum við í kvöld? Hvað þurfum við fyrir þann tíma? Hver þarf að heyra frá okkur? Allt sem er lengra fram í tímann en það mun breytast áður en þið komist þangað.
Og skrifaðu hlutina niður. Við streitu gleymir fólk því sem því var sagt fyrir tuttugu mínútum. Athugasemd um hvað þú heyrðir, frá hverjum og hvenær er meira virði en þú býst við á öðrum degi.