Niemal wszystkie porady dotyczące przygotowania po cichu zakładają zdrową osobę dorosłą, która może znieść torbę po czterech kondygnacjach schodów. Przygotuj plan z myślą o osobach w swoim gospodarstwie domowym, w przypadku których nie jest to możliwe.
Zapisz, czego rzeczywiście potrzebują. Leki i dawki. Sprzęt: okulary, aparaty słuchowe i baterie do nich, balkonik, wózek inwalidzki, zapasy do stomii lub cewnika, produkty na nietrzymanie moczu i stolca. Wszystko, co wymaga zasilania z sieci — koncentrator tlenu, nebulizator, podnośnik — oraz to, co się z tym dzieje w razie przerwy w dostawie prądu.
Już teraz zapytaj, jakie są lokalne rozwiązania. Wiele krajów i gmin prowadzi rejestr mieszkańców, którzy potrzebowaliby pomocy w ewakuacji, a wiele osób spełniających kryteria nigdy o nim nie słyszało. Właściwym miejscem, by zapytać, jest organ ochrony ludności w twoim kraju.
Dwie osoby, nie jedna. Każdy, kto nie może wyjść samodzielnie, potrzebuje dwóch osób, które wiedzą o jego istnieniu i wiedzą, gdzie mieszka — ponieważ jedna z nich będzie gdzie indziej.
Zapas wszystkiego, co niezbędne na jeden dzień, w torbie przy ich drzwiach, spakowany przez kogoś, kto wie, czego używają.
Głuchota i ślepota zmieniają plan. Syrena nie jest ostrzeżeniem dla osoby, która nie może jej usłyszeć, a pisemny komunikat nie jest ostrzeżeniem dla osoby, która nie może go przeczytać. Ustalcie, kto odpowiada za powiadomienie tych osób — przez pukanie.