Ένα οικογενειακό σχέδιο έκτακτης ανάγκης δεν είναι έγγραφο. Είναι τέσσερις αποφάσεις που όλοι στο νοικοκυριό έχουν ακούσει, και ένα κομμάτι χαρτί που τις καταγράφει.
Οι τέσσερις αποφάσεις.
- Πού συναντιόμαστε αν δεν μπορούμε να πάμε σπίτι. Ένα κοντινό μέρος, ένα πιο μακριά σε περίπτωση που επηρεάζεται ολόκληρη η περιοχή.
- Ποιον καλούμε. Ένα άτομο εκτός της περιοχής, το οποίο επικοινωνούν όλοι, ώστε κανείς να μην προσπαθεί να επικοινωνήσει με όλους.
- Ποιος παραλαμβάνει τα παιδιά, από πού και ποιος άλλος είναι εξουσιοδοτημένος να το κάνει. Δώστε στο σχολείο ή στον παιδικό σταθμό αυτό το όνομα.
- Τι παίρνουμε μαζί μας, και ποιος το μεταφέρει.
Σε χαρτί, σε περισσότερα από ένα μέρη. Σε ένα πορτοφόλι, στο ψυγείο, σε κάθε τσάντα. Ένα σχέδιο που υπάρχει μόνο σε ένα τηλέφωνο είναι ένα σχέδιο που τελειώνει μαζί με μια άδεια μπαταρία.
Πείτε το δυνατά μία φορά τον χρόνο. Δέκα λεπτά στο τραπέζι της κουζίνας είναι όλη η άσκηση. Τα παιδιά το θυμούνται καλύτερα από τους ενήλικες, και το να ζητήσετε από ένα 7χρονο παιδί να σας επαναλάβει το σημείο συνάντησης είναι ο τρόπος για να διαπιστώσετε αν υπάρχει το σχέδιο.